سرمقاله| وقتی جان فوتبالیست‌ها ابزار سیاست می‌شود؛ سکوت فیفا در برابر تهدیدها

فوتبال قرار بود زبان مشترک ملت‌ها باشد.

قرار بود زمین فوتبال جایی باشد که سیاست عقب بنشیند و رقابت ورزشی حرف اول را بزند.

اما امروز فوتبال هم از سیاست در امان نمانده است.

وقتی رئیس‌جمهور آمریکا می‌گوید حضور تیم ملی ایران در جام جهانی شاید برای «جان و امنیت بازیکنان» مناسب نباشد، دیگر موضوع فقط یک اظهار نظر ساده نیست؛ این یعنی سیاست تا قلب فوتبال جهان نفوذ کرده است. 

تیم ملی فوتبال ایران، تیمی که با تلاش ورزشی به جام جهانی رسیده، ناگهان در مرکز یک بازی سیاسی قرار گرفته است.

بازیکنانی که باید درباره تاکتیک و گل و پیروزی فکر کنند، حالا باید درباره امنیت جان خود حرف بزنند.

و سؤال بزرگ اینجاست:

در این میان نقش فیفا چیست؟

فیفا سال‌هاست شعار می‌دهد که «فوتبال فراتر از سیاست است».

اما وقتی تهدیدها یا هشدارهای سیاسی علیه یک تیم ملی مطرح می‌شود، سکوت این نهاد بیش از هر چیز به اعتبار همین شعار ضربه می‌زند.

اگر فوتبال واقعاً متعلق به همه ملت‌هاست، پس باید یک اصل ساده رعایت شود:

هیچ بازیکنی نباید به خاطر ملیت یا سیاست در معرض تهدید قرار بگیرد.

فوتبالیست‌ها سربازان جنگ نیستند.

آن‌ها نمایندگان ورزش هستند.

و اگر امروز سیاستمداران درباره «امنیت جان» بازیکنان صحبت می‌کنند، وظیفه فیفا است که شفاف و قاطع بگوید:

زمین فوتبال جای تهدید نیست.

فوتبال زمانی می‌تواند زبان مشترک جهان باشد که بازیکنان در آن احساس امنیت کنند؛

نه اینکه در سایه تنش‌های سیاسی، حتی حضورشان در یک تورنمنت جهانی به موضوعی امنیتی تبدیل شود.

فوتبال قرار بود زبان مشترک ملت‌ها باشد.

قرار بود زمین فوتبال جایی باشد که سیاست عقب بنشیند و رقابت ورزشی حرف اول را بزند.

اما امروز فوتبال هم از سیاست در امان نمانده است.

وقتی رئیس‌جمهور آمریکا می‌گوید حضور تیم ملی ایران در جام جهانی شاید برای «جان و امنیت بازیکنان» مناسب نباشد، دیگر موضوع فقط یک اظهار نظر ساده نیست؛ این یعنی سیاست تا قلب فوتبال جهان نفوذ کرده است. 

تیم ملی فوتبال ایران، تیمی که با تلاش ورزشی به جام جهانی رسیده، ناگهان در مرکز یک بازی سیاسی قرار گرفته است.

بازیکنانی که باید درباره تاکتیک و گل و پیروزی فکر کنند، حالا باید درباره امنیت جان خود حرف بزنند.

و سؤال بزرگ اینجاست:

در این میان نقش فیفا چیست؟

فیفا سال‌هاست شعار می‌دهد که «فوتبال فراتر از سیاست است».

اما وقتی تهدیدها یا هشدارهای سیاسی علیه یک تیم ملی مطرح می‌شود، سکوت این نهاد بیش از هر چیز به اعتبار همین شعار ضربه می‌زند.

اگر فوتبال واقعاً متعلق به همه ملت‌هاست، پس باید یک اصل ساده رعایت شود:

هیچ بازیکنی نباید به خاطر ملیت یا سیاست در معرض تهدید قرار بگیرد.

فوتبالیست‌ها سربازان جنگ نیستند.

آن‌ها نمایندگان ورزش هستند.

فوتبال قرار بود زبان مشترک ملت‌ها باشد.

قرار بود زمین فوتبال جایی باشد که سیاست عقب بنشیند و رقابت ورزشی حرف اول را بزند.

اما امروز فوتبال هم از سیاست در امان نمانده است.

وقتی رئیس‌جمهور آمریکا می‌گوید حضور تیم ملی ایران در جام جهانی شاید برای «جان و امنیت بازیکنان» مناسب نباشد، دیگر موضوع فقط یک اظهار نظر ساده نیست؛ این یعنی سیاست تا قلب فوتبال جهان نفوذ کرده است. 

تیم ملی فوتبال ایران، تیمی که با تلاش ورزشی به جام جهانی رسیده، ناگهان در مرکز یک بازی سیاسی قرار گرفته است.

بازیکنانی که باید درباره تاکتیک و گل و پیروزی فکر کنند، حالا باید درباره امنیت جان خود حرف بزنند.

و سؤال بزرگ اینجاست:

در این میان نقش فیفا چیست؟

فیفا سال‌هاست شعار می‌دهد که «فوتبال فراتر از سیاست است».

اما وقتی تهدیدها یا هشدارهای سیاسی علیه یک تیم ملی مطرح می‌شود، سکوت این نهاد بیش از هر چیز به اعتبار همین شعار ضربه می‌زند.

اگر فوتبال واقعاً متعلق به همه ملت‌هاست، پس باید یک اصل ساده رعایت شود:

هیچ بازیکنی نباید به خاطر ملیت یا سیاست در معرض تهدید قرار بگیرد.

فوتبالیست‌ها سربازان جنگ نیستند.

آن‌ها نمایندگان ورزش هستند.

و اگر امروز سیاستمداران درباره «امنیت جان» بازیکنان صحبت می‌کنند، وظیفه فیفا است که شفاف و قاطع بگوید:

زمین فوتبال جای تهدید نیست.

فوتبال زمانی می‌تواند زبان مشترک جهان باشد که بازیکنان در آن احساس امنیت کنند؛

نه اینکه در سایه تنش‌های سیاسی، حتی حضورشان در یک تورنمنت جهانی به موضوعی امنیتی تبدیل شود.

و اگر امروز سیاستمداران درباره «امنیت جان» بازیکنان صحبت می‌کنند، وظیفه فیفا است که شفاف و قاطع بگوید:

زمین فوتبال جای تهدید نیست.

فوتبال زمانی می‌تواند زبان مشترک جهان باشد که بازیکنان در آن احساس امنیت کنند؛

نه اینکه در سایه تنش‌های سیاسی، حتی حضورشان در یک تورنمنت جهانی به موضوعی امنیتی تبدیل شود.

فوتبالیست‌ها سرباز جنگ نیستند.

آن‌ها نمایندگان یک ملت در زمین فوتبال‌اند، نه بازیگران یک نبرد سیاسی.

اگر امروز درباره «امنیت جان» بازیکنان تیم ملی ایران صحبت می‌شود، این دیگر فقط یک بحث ورزشی نیست؛

این آزمونی برای اعتبار فوتبال جهان است.

فیفا سال‌ها از «فوتبال برای همه» سخن گفته است.

اکنون زمان آن رسیده که این شعار را ثابت کند.

زیرا اگر روزی برسد که بازیکنان به خاطر ملیتشان در زمین فوتبال احساس ناامنی کنند، آن روز دیگر فوتبال بازی نیست؛ سیاستی است که لباس ورزش پوشیده است.

و در آن روز، بزرگ‌ترین بازنده نه یک تیم ملی، بلکه اعتبار فوتبال جهان خواهد بود.

محمد ابراهیمی 
عضو شورای سردبیری خبرگزاری تحلیلی وانا